Sentada en la ventana, mirando el exterior, una mujer de pelo largo y negro pensaba en su vida actual y en la pasada. Con el paso del tiempo, y la madurez personal, ella se daba cuenta del mundo en el que le había tocado vivir.
En un principio, pensaba que era cruel e injusto, pero poco a poco fue viendo que el mundo cambia con la percepción de uno mismo.
Ahora, adulta, al lado de un hombre bueno, se daba cuenta que la visión que tenía él del mundo era envidiablemente buena. Su modo de vivir, hacía que las personas que le rodearan actuaran de la misma forma. Con buena voluntad, positivismo y energía. Ella quería ser como él, y dejar atrás ese negativismo y pesimismo que la acompañó durante tanto tiempo.
Paseaban por la calle, cogidos de la mano, él le contaba una anécdota mundana que había vivido ese día, su forma de afrontarla le pareció envidiable. Ganas de hacer lo mejor, ser buena persona, amable y educado. Ella le miraba, admirada, feliz y enamorada de haber encontrado a alguien así en ese mundo que ella creía cruel e injusto.
Solía pensar, acostada en la cama, mientras su amor dormía, que si existía algún tipo de cielo, donde nuestros familiares pudieran actuar por nosotros, sus abuelos la estaban cuidando poniendo en su camino aquél hombre, que hasta el resto de sus días, le enseñaría a vivir sin miedo, en un mundo cambiante y en donde nadie sabe lo que le espera.
jueves, 29 de diciembre de 2016
miércoles, 21 de diciembre de 2016
Te echo de menos, abuela
Con los pies pesados, cansada de haber dormido poco, pensaba en su vida actual. ¿Era feliz?. Ese día no.
Al levantarse y hablar con su pareja se dio cuenta que esa iba ser la primera Navidad sin su abuela de 91 años, que murió en Marzo. La echaba mucho de menos.
Ese día, se había puesto la bufanda que ella le hizo cuando iba al Instituto. Acariciaba con cariño el anillo que había pedido hacer después de su fallecimiento, para recordarla, y que siempre, siempre, vestía.
Abrió la verja, haciendo demasiado ruido para ser las 9.30 de la mañana, pero como cada día, no podía hacer nada. Abrió la puerta y entró en la tienda, dejando abierto, para que se ventilara un poco con el frío de Diciembre que hacía en el exterior.
Solía escribir, cuando tenía tiempo, para expresar sus sentimientos hacia un mundo mudo y anónimo llamado Internet y pensó que hoy, con la pesadumbre de la falta, sería un día perfecto, para desahogar su pena entre teclas y letras.
lunes, 11 de julio de 2016
Emoción VS Razón
Sentimientos contrariados, una parte de mi, la racional me impide hablarte cada día, cada tontería que querría explicarte, es la parte del protocolo, como debería comportarme en cada momento.
Por otro lado, hay la parte emocional, que querría estar hablando contigo constantemente, contándote cualquier cosa, por estúpida o pequeña que fuera... es como una colegiala dando saltos para captar mi atención, para que le haga caso, pero yo miro la razón e intento aguantar, como si no quisiera verla, pero la siento.
Siento constantemente ese deseo casi irrefrenable de hablarte cada día, y me aguanto, de veras que me aguanto... Contarte como ha ido mi día, contarte cuando estoy contenta, cuando triste... La razón me mira con pena cuando hago caso a esa emoción. Sabe que me voy a hacer daño, pero hace tiempo que ya es tarde, que ya caí en ese sentimiento de cariño hacia tu persona y que me va a herir en menos tiempo de lo que querría.
Aunque lo veo, lo siento y sé lo que va a pasar, no me detengo. Sigo haciendo caso a la emoción hasta el final. La razón ya me recogerá.
Por otro lado, hay la parte emocional, que querría estar hablando contigo constantemente, contándote cualquier cosa, por estúpida o pequeña que fuera... es como una colegiala dando saltos para captar mi atención, para que le haga caso, pero yo miro la razón e intento aguantar, como si no quisiera verla, pero la siento.
Siento constantemente ese deseo casi irrefrenable de hablarte cada día, y me aguanto, de veras que me aguanto... Contarte como ha ido mi día, contarte cuando estoy contenta, cuando triste... La razón me mira con pena cuando hago caso a esa emoción. Sabe que me voy a hacer daño, pero hace tiempo que ya es tarde, que ya caí en ese sentimiento de cariño hacia tu persona y que me va a herir en menos tiempo de lo que querría.
Aunque lo veo, lo siento y sé lo que va a pasar, no me detengo. Sigo haciendo caso a la emoción hasta el final. La razón ya me recogerá.
miércoles, 6 de julio de 2016
Atardecer
Un rincón de tranquilidad en una vida de pleno movimiento, donde no has podido parar hasta ese momento. Ese preciso instante en que miras alrededor y solo ves tranquilidad. La paz que hace dias que estabas buscando.
Pasa el tren, oyes el rio, sientes la brisa y todo desde un piso, desde la terraza de un piso pequeña y rodeada de calles con coches y ruido. Pero es tu momento, tu lugar, en el que sientes el contacto contigo mismo, donde nada te preocupa en ese instante y tus musculos se relajan. Solo tu y el mundo todo en calma. Que poco va a durar.
domingo, 19 de junio de 2016
Junts
Recordo el dia en que per mi vas canviar. Després d'estar tot aquell temps parlant casi cada dia, per mi, era recolzar-me en tu en moments dificils, com a amic. Quan després d'estar pràcticament dos mesos parlant ens vam veure, vaig sentir una descárrega eléctrica dins meu, i vaig pensar: "Oh... Per què?" Poc a poc els llaços s'anaven fent més estrets, la complicitat era més afí, i jo sentía que t'ho podia explicar tot... A arribat un punt que no vull portar la conta dels mesos que fa que estem junts, sense dir-ho, que en el fons volem veure'ns... Ahir volia que et quedessis a dormir, amb mi, i no volia demanar-t'ho però les meves defenses d'autocontrol estaven pel terra i vaig deixar que veiessis el carinyo i l'estima que et tinc. Petons, carícies, respiracions agitades, un "queda't..." tímit, un somriure: ja ho havies pensat. Un suspir, ganes tens però et sobren obligacions que t'ho impedeixen...
Espero que mai perdem això que tenim, per molta distància i per moltes altres persones que se'ns creuin a la nostra vida.
Espero que mai perdem això que tenim, per molta distància i per moltes altres persones que se'ns creuin a la nostra vida.
sábado, 11 de junio de 2016
Àvia
L'altre dia pensava en tu quan uns coneguts que son avis parlaven dels seus néts. Tu vas tenir 8 néts que juntament amb l'avi els vau disfrutar molt, més tu que ell, clar... Tu vas arribar a conèixer la meitat dels teus besnets, i els vas difrutar perquè cada setmana els veies, com el Joel es feia gran, que és el primer de tots, el pioner en la família dels petits de la casa...
La teva mort em va donar molt fort, no feia massa que ja havia perdut una altre membre de la família, i encara que en part, sabia que algun dia havies de marxar, no creia que seria d'un dia per l'altre, però me n'alegro. No erets dona d'hospitals, i m'hagues mort de pena si t'haguessin marejat els metges per donar-te hores o dies de vida.
Erets una dona sencilla, de camp, i la persona més honesta i sincera que he conegut, sense gens de maldat enlloc, sempre volent portar-te bé amb tothom i no crear conflicte. Ja sembla que no queden persones d'aquestes en el món.
El que més em pesa es tornar a casa un cap de setmana per veure la familia, i no pujar a casa teva a veure't a tu, una horeta, el temps que tingués, gaudint de la teva companyia i les teves históries, encara que a vegades la diferéncia d'edat era un obstacle per acabar-nos d'entendre.
Em queda el teu record, el temps que vaig viure fóra de casa i et venia a veure sempre que tornava i la inmortalitat de les imatges impreses que tinc per l'habitació.
Et trobo molt a faltar, àvia.
La teva mort em va donar molt fort, no feia massa que ja havia perdut una altre membre de la família, i encara que en part, sabia que algun dia havies de marxar, no creia que seria d'un dia per l'altre, però me n'alegro. No erets dona d'hospitals, i m'hagues mort de pena si t'haguessin marejat els metges per donar-te hores o dies de vida.
Erets una dona sencilla, de camp, i la persona més honesta i sincera que he conegut, sense gens de maldat enlloc, sempre volent portar-te bé amb tothom i no crear conflicte. Ja sembla que no queden persones d'aquestes en el món.
El que més em pesa es tornar a casa un cap de setmana per veure la familia, i no pujar a casa teva a veure't a tu, una horeta, el temps que tingués, gaudint de la teva companyia i les teves históries, encara que a vegades la diferéncia d'edat era un obstacle per acabar-nos d'entendre.
Em queda el teu record, el temps que vaig viure fóra de casa i et venia a veure sempre que tornava i la inmortalitat de les imatges impreses que tinc per l'habitació.
Et trobo molt a faltar, àvia.
domingo, 29 de mayo de 2016
Te quiero mucho... como amigo
Gracias por esa sensación de seguridad a tu lado, de ser alguien importante, de estar a gusto a tu lado. Ese calor en el fondo del pecho que hace desaparecer el resto del entorno, en donde solo estamos tu y yo manteniendo una conversación banal hablando de nuestras vidas, riendo, picándonos... El tacto de tu piel, tu voz susurrándome al oído, el aliento que sale de tus labios me recuerda esos días en los que pasávamos el día entero juntos.
Es una sensación que busco desesperadamente en otras personas para que llenen el vacío que tu vas a dejar en mí, ya que te vas... pero no lo encuentro. A pesar de todo, disfruto cada minuto a tu lado como si ya fuera el último, de tus abrazos, tus caricias y tus besos, con un par de cervezas entre nosotros y las risas... ay... las risas.
Es una sensación que busco desesperadamente en otras personas para que llenen el vacío que tu vas a dejar en mí, ya que te vas... pero no lo encuentro. A pesar de todo, disfruto cada minuto a tu lado como si ya fuera el último, de tus abrazos, tus caricias y tus besos, con un par de cervezas entre nosotros y las risas... ay... las risas.
sábado, 28 de mayo de 2016
El reencuentro
Fa un temps que van tancar Fotolog, en el qual jo escrivia coses per expresar-me. Han passat molts anys i l'últim post parla precisament d'això, de convertir aquest blog en un lloc on escriure art.
----------------------
Pasan los días, los años y las experiencias. La chica que me devolvía una mirada triste a través del espejo ahora es una mujer de pelo largo, mirada fuerte y rasgos definidos. Ella a pasado por muchas cosas estos años, su mayor cambio ha sido ahora, a los 20.
La miro, me sonríe y recuerda lo que para ella fueron los peores años de su vida. La adolescencia, donde no se sentía aceptada ni por si misma, donde se miraba al espejo y los ojos eran dos pozos oscuros llenos de dudas, miedos y soledad. Todo eso ha desaparecido, queda la marca casi invisible de la huella que dejaron esas experiencias, pero eso ha sido lo que la ha forjado en la mujer que es ahora mismo. Mirada decidida, sonrisa algo chula, segura de si misma. Nunca volvería a pasar por esos momentos, pero nunca va a olvidar que sin esos malos tragos no sería la mujer que es ahora.
----------------------
Pasan los días, los años y las experiencias. La chica que me devolvía una mirada triste a través del espejo ahora es una mujer de pelo largo, mirada fuerte y rasgos definidos. Ella a pasado por muchas cosas estos años, su mayor cambio ha sido ahora, a los 20.
La miro, me sonríe y recuerda lo que para ella fueron los peores años de su vida. La adolescencia, donde no se sentía aceptada ni por si misma, donde se miraba al espejo y los ojos eran dos pozos oscuros llenos de dudas, miedos y soledad. Todo eso ha desaparecido, queda la marca casi invisible de la huella que dejaron esas experiencias, pero eso ha sido lo que la ha forjado en la mujer que es ahora mismo. Mirada decidida, sonrisa algo chula, segura de si misma. Nunca volvería a pasar por esos momentos, pero nunca va a olvidar que sin esos malos tragos no sería la mujer que es ahora.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
¿De qué color son las nubes?
Azul, blanco, gris, negro... a veces rosas, naranjas, amarillas. ¿Quién no ha jugado de pequeño a mirar las nubes e imaginarse objetos y f...
-
Siento desde hace años una sed constante, sed de amistad, de tener alguien cercano a quien hablarle de absolutamente todo, alguien qu...
-
Ring, Ring Ring... Algun ruido estraño se mete en mi sueño. Empiezo a ser consciente de que estoy acostada, en algun lugar oscuro y algo se...
-
Hoy ella se había dado cuenta que en lo más profundo de su corazón de adulta, independiente y autónoma, que le daba mucho miedo hacer amigos...

